डोक्याची मोठी दुखापत

डोक्याची मोठी दुखापत
By Dr. Ravindra Patil
डोक्याची मोठी दुखापत – मेंदूला झालेली इजा
डोक्याच्या गंभीर दुखापतींवर उपचार करण्याच्या पहिल्या तासांबद्दल (ज्याला गोल्डन अवर म्हणतात) बरेच काही लिहिले गेले आहे. जितक्या लवकर उपचार सुरू केले जातील तितके चांगले परिणाम येणार. पण वास्तविक जीवनालील परिस्थिती पूर्णपणे वेगळी असते. लोक रुग्णालयात धाव घेत नाहीत, ते प्रतीक्षा करतात आणि मते घेतात, त्यांना आशा असते की हॉस्पटलमध्ये भरती न करताच रूग्ण बरा होईल.
इथे प्रस्तुत आहे समर्थ न्यूरो हॉस्पिटलमध्ये उपचार झालेली एक खरी केस. आमच्या ट्रीटमेन्ट नंतर रुग्ण कोणत्याही न्यूरोलॉजिकल कमतरतेशिवाय जगला खरा, पण जेमतेमच!
डोक्यावर हिंसक आघात झाल्यावर काय होते ते आधी पाहू. त्याला हेड इन्जुरी म्हणतात.
Table of Contents
डोक्याला झालेल्या दुखापतीचा परिणाम
डोक्यावर कोणताही आघात म्हणजे हेड इन्जुरी. डोक्याच्या दुखापतीमुळे आपल्या मेंदूमध्ये आणि आजूबाजूला अनेक अचानक अनेक बदल होतात.
पहिले म्हणजे थेट इजा झालेली जागा. त्यामुळे मेंदूच्या कोणताही भागावर विपरीत प्रभाव होतो आणि मेंदू जखमी होऊ शकतो.
दुसरे इजा म्हणजे कॉन्ट्रापंटल [किंवा कॉन्ट्रेकू] दुखापत. ही दुखापत मेंदूच्या ज्या बाजूला डोक्यावर घाव लागला असेल त्याच्या बरोबर उलट ठिकाणी होतो. अशा मेदूच्या इजेचे स्थान मेंदूच्या विरुद्ध बाजूला असल्यामुळे अनेकदा त्याच्याकडे दुर्लक्ष केले जाते किंवा चुकीचे निदान केले जाते. जेव्हा एखाद्या आघातामुळे मेंदूला कवटीच्या बाजूने आघाताच्या बिंदूपासून विरुद्ध बाजूने आघात होतो त्या इजेला कॉन्ट्रेकू म्हणतात. हे व्हायचे कारण असे की मेंदू कवटीच्या आत व त्याच्या आवरणांच्या आत सेरेब्रोस्पाइनल फ्लुइडमध्ये तरंगत असतो. डोक्याच्या एका भागाला गंभीर इजा झाली की मेंदू त्या धक्याने दुसर्या बाजूवर आपटतो व कॉन्ट्रेकू इजा होते.
डोक्याला दुखापत झाल्यामुळे मेंदूच्या रक्तवाहिन्या फुटू शकतात व त्यामुळे रक्तस्त्राव होतो. कवटीच्या आत मेंदू घट्ट बंदिस्त असल्याने रक्तस्त्राव झाला कर मेंदू भोवतालचा दाब वाढतो. मेंदूत रक्ताचा संग्रह होऊ शकतो [याला हेमॅटोमा म्हणतात]. यामुळे मेंदूच्या महत्त्वाच्या भागांवर दाब पडू शकतो आणि लगेच कार्यात्मक विकार होऊ शकतात. पण जर लगेचच ऑपरेशन द्वारा रक्तसंकलनाचा किंवा हेमॅटोमाचा निचरा काढता आला तर लगेच वरील कार्यात्मक विकार बरे होतात.
कोणत्याही दुखापतीमुळे मेंदूभोवती द्रवाचा दाब वाढतो [या द्रवाला सेरेब्रोस्पाइनल फ्लुइड किंवा सी.एस.एफ. म्हणतात]. हे द्रव सहसा डोक्याला जर झटके लागले तर त्याचा दुष्परिणाम कमी करण्यास मदत करते. परंतु जर सी.एस.एफ. चा दाब वाढला तर ते अत्यंत मऊ आणि नाजूक मज्जातंतू आणि चरबीने बनलेल्या मेंदूसाठी धोकादायक असते. डोकेदुखी, मळमळ, उलट्या आणि तीव्र अस्वस्थता ही सी.एस.एफ. दाब वाढल्याची लक्षणे आहेत. डोळ्यांच्या बाहुल्या (प्युपील्स) प्रकाशावर प्रतिक्रिया देऊ शकत नाहीत. (टॉर्चचा उजेड डोळ्यात टाकला की लगेच डोळ्याच्या बाहुल्या संकुचीत होतात. रूग्ण तपासणीची ही एक अति महत्त्वाची चाचणी आहे). अगदी कमी केसेस मध्ये उच्च दाबामुळे मेंदूचा एक भाग स्पाइनल कॉलमच्या कालव्यामध्ये ढकलला जातो. याला ‘हर्निएशन’ म्हणतात.
एक वास्तविक जीवनातीक कहाणी
या खऱ्या घडलेल्या प्रसंगातील सर्वांची नावे बदलली आहेत.
10 महिन्यांचा बाळ सुजय त्याच्या घरकुलात शांतपणे खेळत होता. त्याच्या सात वर्षांच्या लाडक्या बहीणीने (सौम्याने) त्याला उचलले आणि सुजय आनंदाने खिदळला. तेवढ्यात फोन वाजला. सौम्याला फोन घ्यायचा होता आणि फोन तिच्या आईला द्यायचा होता कारण तिला आलेल्या फोनला उत्तर द्यायला आवडायचे. त्यामुळे तिने फोनकडे धाव घेतली. तिने सुजयला एका हाताने धरले आणि तीन फूट उंच पलंगावर चढून फोन उचलण्यासाठी कपाटाच्या वरती पोहोचली. त्या बालिश प्रयत्नात तिची बाळ सुजयवरची पकड सुटली आणि सुजय बिचारा तिच्या हातातून निसटून जोरात जमिनीवर कोसळला. सुजय ज्या उंचीवरून पडला ती उंची पाच फूट असल्याचा अंदाज आहे. सौम्या घाबरून ओरडली. त्यांची आई घाईघाईने आत आली आणि सौम्याला बेडवर चढल्याबद्दल रागावणार होती तेवढ्यात सौम्याने जमिनीवर पडलेल्या सुजयकडे इशारा केला.
बाळ हालचाल करत नव्हते
स्थीर पडलेल्या सुजयला पाहून सौम्या आणि सुजयची आई राशीची हीची पहिली समजूत झाली तिचे लाडके बाळ मरण पावले आहे!
त्या मानसिक धक्याने ती पण तिच्या बाळाच्या शेजारी जमिनीवर कोसळली. तिच्या मते ती तिच्या बाळाच्या मृत्यूला मूक प्रेक्षक होती. सौम्या ओरडत राहिली आणि तिच्या ओरडण्याने शेजारी त्यांच्या घरी आले.
ते कुटुंब सांगलीजवळ एका छोट्या गावात राहत होते. संध्याकाळची वेळ होती, अंधार पडत होता. जमिनीवर झोपलेले बाळ पाहण्यासाठी शेजाऱ्यांनी गर्दी केली होती. तेव्हा एका महिलेने बाळाला हळूवारपणे उचलून आपल्या मांडीत धरले. बाईने बाळाच्या नाकासमोर कापसाचे छोटे तंतू धरले. तंतू हलले. त्यामुळे बाळ श्वास घेत जिवंत होते! सर्वांनी देवाचे आभार मानले!
राशी अजूनही शॉकमध्येच होती. त्यामुळे शेजाऱ्यांनी त्यांच्या फॅमिली डॉक्टरला बोलवायला पाठवले. डॉक्टर त्यांच्या पेशंटमध्ये व्यस्त होते, तरीही ते अर्ध्या तासाने सुजयला भेटायला आले.
वास्तविक जीवनातील परिस्थितींमध्ये विलंब कसा होतो ते लक्षात घ्या. डॉक्टरांनी बाळाची तपासणी केली तेव्हा एक तास उलटून गेला होता.
डॉक्टरांनी सुजलच्या डोक्याची हळुवारपणे तपासणी केली आणि बाळाच्या डोक्याच्या डाव्या बाजूला डिप्रेशन असल्याचे दिसून आले. तसेच, फॉन्टॅनेल म्हणजे बाळाची टाळु फुगून बाहेर आली होती.
फॉन्टानेल्स (टाळु)
फॉन्टॅनेल हे लहान मुलांच्या डोक्यावरचे मऊ ठिकाणे असतात जिथे कवटी बनवणार्या हाडांच्या प्लेट्स अजून एकत्र जमलेल्या नाहीत. सर्व बाळांच्या डोक्यावर ही मऊ ठिकाणे असतात. ही ठिकाणे, ज्याला मराठीत टाळु म्हणतात, डोक्याच्या वरच्या बाजूला आणि मागच्या बाजूला दिसू शकतात. अलगद पणे बोट लावल्यास त्यांना आपण दाबू शकतो. (लहान बाळांच्या टाळुला कधीही हात लावू नये हे इथे नमूद करणे आवश्यक समजतो!)
सामान्य पणे दोन फॉन्टॅनेल असतात. एक डोक्याच्या मागच्या बाजूला असलेली फॉन्टॅनेल साधारणपणे 1 किंवा 2 महिन्यांच्या वयात बंद होतो. डोक्याच्या वरच्या बाजूला असलेले फॉन्टॅनेल सहसा 9 महिने ते 18 महिन्यांच्या दरम्यान बंद होते. मेंदू वाढतो आणि विकसित होतो म्हणून फॉन्टानेल्स कवटीचा आकार वाढविण्यास मदत करतात. इंट्राक्रॅनियल सी.एस.एफ. दाब वाढल्यास, फॉन्टॅनेल फुगून बाहेर येतात. सुजयच्या बाबतीत तेच झालं होतं.
प्रौढ रूग्णांमध्ये असे कोणतेही फॉन्टॅनेल नसतात आणि काहीही बाहेर पडत नाही. फक्त सी.एस.एफ.चा दाब आतल्या आत वाढत जातो.
फॅमिली डॉक्टरांचा अंदाज होता की सुजयची स्थिती गंभीर होती. त्यांनी सुजयच्या वडिलांशी फोनवर बोलून सुजयला तात्काल ब्रेन स्पेशालिस्टकडे नेण्याचा सल्ला दिला. सुजयच्या मेंदूचे सीटी स्कॅन करणे आणि कदाचित त्याच्या कवटीवर शस्त्रक्रिया करणे अत्यावश्यक होते.
डॉक्टरांनी कोणतेही औषध दिले नाही, ते म्हणाले की अशा परिस्थितीत औषध पाजणे धोकादायक ठरले असते.
आता कुटुंबाची कोंडी झाली होती. त्यांनी काय करावे हे कोणालाही सुचत नव्हते.
डॉक्टरांचे निदान बरोबर होते का? बाळाला खरोखरच तातडीने शस्त्रक्रिया करण्याची गरज होती का? डोक्यावरची सूज गेली नसती का? एवढ्या लहान बाळाची शस्त्रक्रिया कशी होणार? आणि एवढ्या संध्याकाळी ते बाळाला दवाखान्यात कसे घेऊन जाऊ शकणार? तोपर्यंत रात्रीचे ९ वाजले होते.
तोवर पूर्णपणे सावरली होती. तिने हळूच सुजयला आपल्या मांडीवर घेतलं आणि त्याच्याशी बोलली. त्याने रडतच प्रतिक्रिया दिली. तोपर्यंत तो प्रतिसाद देत नव्हता. तो फक्त श्वास घेत होता.
राशीने बाळाचे रडणे थांबवण्यासाठी दूध पाजण्याचा प्रयत्न केला, पण बाळाला दूध टिकले नाही. त्याला उलट उलट्या झाल्या. उलटीमध्ये दह्यासारखा पदार्थ बाहेर आला.
कुटुंबीयांनी पुणे आणि मुंबईतील नातेवाईकांशी संपर्क साधला. कुणीतरी तात्काळ मुंबई किंवा पुण्याला जाण्याचे सुचवले. इतरांनी सांगितले की यास खूप वेळ लागेल आणि त्या दरम्यान बाळाचा जीव गेला असता.
समर्थ हॉस्पिटल
“सांगली मिरज रोडवरच्या त्या समर्थ न्यूरो का काय, त्या हॉस्पिटलमध्ये न्यायचे काय?” कुणीतरी विचारलं.
“रात्र झालीये, ते हॉस्पिटल बंद झाले असेल…”
“पण ते २४ तास उघडे असते म्हणे…”
शेवटी राशीच्या इच्छेविरुद्ध आणि बाळ जगेल या आशेने सुजयला समर्थ रुग्णालयात आणण्यात आले.
जलद प्रतिसाद
आपत्कालीन कक्ष [इमर्जन्सी रूम] कर्मचार्यांनी ताबडतोब न्यूरोसर्जन आणि बालरोगतज्ञांना बोलावले. तज्ञ येईपर्यंत, परिचारिका आणि ड्युटीवर असलेल्या डॉक्टरांनी रुग्णाच्या महत्वाच्या लक्षणांची (यांना व्हायटल साईन्स म्हणतात) तपासणी केली आणि सर्जनला कळवले, त्यांनी ताबडतोब सीटी स्कॅन करण्याचे आदेश दिले.
सीटी स्कॅन दरम्यान सुजय हलू नये म्हणून त्याला थोडे गुंगीचे औषध देण्यात आले. त्यानंतर सीटी स्कॅन करण्यात आला.
सर्जन आणि बालरोगतज्ञांनी सीटी स्कॅन तपासले. सीटी स्कॅनमध्ये एक प्रचंड सबड्यूरल हेमेटोमा दिसला.
“मध्यरेखा शिफ्ट असल्याने त्वरित डीकंप्रेशन आवश्यक आहे,” सर्जन म्हणाले.
“पण मला आधी प्री-ऑपरेटिव्ह तपासणी करू द्या आणि बाळाला NBM करू द्या.” बालरोगतज्ज्ञ महणाले. डॉक्टरांच्या भाषेत NBM म्हणजे ‘Nil by mouth’. भूल देण्याआधी, सर्व रुग्णांना एनबीएम केले जाते नाहीतर भूल देतांना रूग्णांना उलट्या होऊ शकतात.
रात्रीचे ११ वाजले होते. ऍनेस्थेसिया देण्यापूर्वी बाळाला किमान सहा तास NBM राहावे लागणार होते. तेम्हा कुठे त्याचे पोट संपूर्ण पणे रिकामे झाले असते. त्या दरम्यन बाळाला सलाईन दिले जात होते.
शल्यचिकित्सकाने ऑपरेशन थिएटर [OT] कर्मचार्यांना पहाटे 4 वाजता तयार राहण्याचे आदेश दिले.
ओटी तयारी
मेंदूच्या शस्त्रक्रियेसाठी ओटी तयार करणे म्हणजे फक्त दिवे लावणे आणि एअर कंडिशनर चालू करणे असे नसते. त्यासाठी शेकडो निर्जंतुकीकरण केलेली साधने हवीत, औषधे हवीत, भूल देणारी ट्रॉली (एनेस्थेशियाची ट्रॉली) हवी, तसेच कुशल शल्यचिकित्सक, स्क्रब नर्स, ओटी तंत्रज्ञ, ओटी रनर्स इत्यादी कर्मचारी तयार हवेत. प्रत्येक व्यक्तीने ओटी स्क्रब सूट घालणे आवश्यक असते. सर्जन आणि स्क्रब नर्स त्यांच्या स्क्रब सूटवर निर्जंतुकीकरण केलेले गाऊन घालतात. शेवटी ते कॅप, मास्क आणि सर्वात शेवटी निर्जंतुकीकरण केलेले हातमोजे घालतात.
ऑपरेसन करण्यास संमती
शस्त्रक्रिया धोकादायक असल्याचे सर्जनने स्पष्ट केले. सर्जरी यशस्वी झाल्यास बाळाचे प्राण वाचले असते.
“तो पूर्णपणे नॉर्मल होईल का?” राशीने रडत विचारले. सर्जनने काय धोके आहेत हे स्पष्ट केले. पालकांनी संमती दिली आणि भूलतज्ञांनी आपले काम सुरू केले.
लहान बाळावर डीकंप्रेशन शस्त्रक्रिया करण्यात आली. साठलेल्या रक्ताचा निचरा काढण्यात आला. मेंदूवरील दाब कमी झाला. मेंदू एका बाजला ढकलला गेला होता तो त्याच्या जागी आला.
शस्त्रक्रियेनंतर सुजय बराच वेळ तंद्रीत होता. मग हळूहळू त्याने तोंड उघडले. सर्वप्रथम त्याने डोक्यावरील पट्टी काढण्याचा प्रयत्न केला. मग तो ओरडला.
पुढच्या 24 तासात सुजय स्तनपान करत होता. त्याचे इंट्राव्हेनस लिक्विड्स बंद झाले.
शस्त्रक्रियेनंतर दुसऱ्या दिवशी तो हॉस्पिटलच्या कॉटवर ताठ बसला होता आणि डॉक्टरांकडे पाहून हसत होता.
चार दिवसांत त्यांला डिस्चार्ज देण्यात आला. आठवडाभरानंतर त्याचे टाके काढण्यात आले. तो पूर्णपणे बरा होईल आणि कोणत्याही कायमस्वरूपी मेंदूच्या विकृतीशिवाय सामान्यपणे वाढेल अशी अपेक्षा आहे.
विश्लेषण
लहान मुले अनेकदा पडतात, परंतु बहुतेक वेळा ती बरे होतात. प्रौढांपेक्षा लहान मुलांवर शस्त्रक्रिया करणे अधिक कठीण असते. त्यासाठी अधिक कौशल्य आणि विशाल अनुभवाची आवश्यकता असते. बाळाच्या डोक्याला झालेल्या दुखापतीवर उपचार करणे अतिशय क्लिष्ट असते. तथापि, समर्थ न्यूरो हॉस्पिटलमधील वैद्यकीय आणि पॅरामेडिकल व्यावसायिकांच्या अनुभवी टीमने कौशल्य आणि आत्मविश्वासाने सर्जरी केली आणि त्याचे परिणाम उत्तम आले.
अपघाताच्या दुसर्या दिवशी जर सुजयला आमच्याकडे आणले असते तर खूप उशीर झाला असता आणि शस्त्रक्रियेचा निकाल इतका आला नसता.




